Władysław Popielarski

Władysław Popielarski urodził się 6 marca 1950 roku w Elblągu. Już w czasie nauki w Technikum Mechanicznym w Elblągu rozpoczął swoją przygodę z piłką ręczną. Od 1964 roku reprezentował barwy MKS Truso Elbląg, gdzie jego pierwszym trenerem był Mieczysław Pleśniak. Jako junior odnosił pierwsze sukcesy - w 1965 roku zdobył srebrny medal na II Igrzyskach Młodzieży Szkolnej, a rok później mistrzostwo Polski młodzików z drużyną MKS Truso.

W latach 1969-1974 Popielarski bronił barw Spójni Gdańsk, z którą w 1970 roku wywalczył mistrzostwo Polski, a w latach 1973 i 1974 wicemistrzostwo. W 1974 roku ukończył studia w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Gdańsku, co pozwoliło mu na pracę jako nauczyciel wychowania fizycznego w gdańskim technikum mechaniczno-elektrycznym. Następnie w latach 1974-1981 był zawodnikiem Wybrzeża Gdańsk, zdobywając z tym klubem wicemistrzostwo Polski w 1981 roku.

Karierę międzynarodową Popielarski kontynuował w Niemczech, gdzie w latach 1981-1983 występował w drużynie TSV Grün-Weiß Dankersen, najpierw w II lidze, a następnie w I lidze. Później, jako grający trener, prowadził zespół PSV Plungfstadt w lidze regionalnej, a do 1995 roku był zawodnikiem innych klubów tego poziomu rozgrywek. Równolegle pracował jako nauczyciel w-f w szkole średniej. Na emeryturę przeszedł w 2010 roku, ale nadal prowadził działalność gospodarczą.

W reprezentacji Polski seniorów Popielarski zadebiutował 26 czerwca 1970 roku w towarzyskim meczu z Jugosławią. Był w kadrze na igrzyska olimpijskie w Monachium w 1972 roku, ale jako rezerwowy nie wystąpił w żadnym spotkaniu. Uczestniczył także w eliminacjach do mistrzostw świata w 1974 roku, ale na sam turniej nie pojechał. Ostatni mecz w kadrze rozegrał 19 stycznia 1974 roku przeciwko Francji. Łącznie w reprezentacji zagrał 36 razy, zdobywając 29 bramek. W 1978 roku zdobył srebrny medal Spartakiady Gwardyjskiej, a w 1994 roku został uhonorowany Diamentową Odznaką Związku Piłki Ręcznej w Polsce.