Wioletta Luberecka-Hammershaug

Wioletta Luberecka przyszła na świat 6 kwietnia 1967 roku w Elblągu, gdzie stawiała pierwsze sportowe kroki. Swoją karierę rozpoczęła w miejscowym klubie Start Elbląg, w barwach którego grała w latach 1985-1990. Szybko zwróciła na siebie uwagę selekcjonerów reprezentacji Polski, debiutując w niej już 29 stycznia 1986 roku w towarzyskim spotkaniu z Holandią.

W 1985 roku, jeszcze jako juniorka, zdobyła brązowy medal młodzieżowych mistrzostw świata. Dwa lata później wyjechała do Norwegii, gdzie reprezentowała barwy klubów Sverresborg Idrettsforening (1990-1991), Faaberg (1991-1994) i Drammen (1995). W tym okresie występowała również w seniorskiej reprezentacji Polski, biorąc udział w mistrzostwach świata grupy B w 1989 roku (6. miejsce) oraz mistrzostwach świata grupy A w 1990 roku (9. miejsce).

Największe sukcesy osiągnęła jednak po powrocie do kraju. W 1995 roku trafiła do Montexu Lublin, z którym przez kolejne lata zdominowała polską ligę. Wraz z lubelskim zespołem zdobyła dziewięć tytułów mistrza Polski z rzędu (1995-2003), wicemistrzostwo Polski w 2004 roku, a przede wszystkim Puchar EHC w 2001 roku. To międzynarodowe trofeum do dziś pozostaje największym osiągnięciem klubu i całej polskiej klubowej piłki ręcznej kobiet. W latach 1999-2004 pełniła funkcję kapitana drużyny.

W reprezentacji Polski rozegrała łącznie 136 spotkań, zdobywając 428 bramek. Ostatni raz w biało-czerwonych barwach wystąpiła 1 czerwca 2003 roku w meczu eliminacji mistrzostw Europy z Hiszpanią. Po zakończeniu kariery sportowej zamieszkała w Norwegii, gdzie przez wiele lat żyła z mężem, którego nazwisko przyjęła - Hammershaug.

W 2000 i 2001 roku zwyciężała w Plebiscycie Kuriera Lubelskiego na najlepszego sportowca Lubelszczyzny, co dodatkowo potwierdza jej wyjątkową pozycję w środowisku sportowym.